شب وقتی که شلوغی دم غروب ماشینها و ادمها دیگر آرام میشود این صدای کلید انداختن ادمهای آپارتمانم را دوست دارم وقتی از کار روزانه به اتاقهای کوچک چهل و پنج متری خود پناه می آرند . با یک چرخاندن کلید در قفل و تق... در بسته میشود و مرد یا زن تمام شلوغی های این شهر بزرگ را پشت در جا میگذارد به امید اندکی آرامش . بعد صدای موسیقی ای ملایم و سپس صدای کاسه بشقاب یعنی چیزی دارند برای خوردن اگر چه از در و دیوار آپارتمان کوچکم تنهایی آدمهایش می بارد. اما یک جور دلنشینی است این تنهایی . همه با هم تنهاییم . همه با هم غریبیم . همه با هم ...

یک عدد خوابیده در زیر پتو کنار بخاری در صبحگاه بیستم آبان ، دارد این خط ها را می نگارد:

این روزهای پشت هم باران تهران را دوست می دارم .

باران یعنی تو بر میگردی

و برایم

یک آغوش امن، یک بغل بوسه ،یک صورت ،لبخند. و دستهای مهربان می آوری

به همین پاییزهایی که میگذرد قسم ...

دیشب یعنی شب پانزدهم دیماه نود و چهار یکی از رویایی ترین و زیباترین خوابهای زندگیمو دیدم نرسو بود زمستون و ابر توی حیاط پشتی ایستاده بودم که چند دسته از پرنده های مهاجر از رو سرم رد شدند جیغ کشیدم وااای چقدر قشنگ هرچی رفتم با موبایلم عکس بندازم رد میشدند تا دسته ی پرنده ی بعدی بیان خلاصه عکسهام خوب نشدند بعد که صداها آروم گرفت هوا و آسمون رنگش عوض شد رنگارنگ شد اول فکر کردم برف و بارون ریزند دستهامو دراز کردم بارون رو حس کنم اما اما دیدم یه تعداد ماهی ریز توی دستهامه . بعد خوب نگاه کردم اطرافو دیدم وااای خدااا اینا دیگه چی اند !!چرا این شکلی .

دیماه سرد هشت سال پیش زمین برف بود وقتی برای اخرین بار هم بوسیدمت صورتت خیلی سرد بود لبهام یخ زد قلبم هم .. . حالا من موندم و سالهایی سرد و دلی که هرگز گرم نشد . این روزا دلم برای تماشای اون نم ته چشمهات برای لحظه ای سر روی زانوت گذاشتن وقتی از زمین و زمان خسته ام . حتی دلم برای اون خال های ریز و درشت قهوه ای پشت دستهات خیلی تنگ میشه خیلی . گاهی دلتنگ آغاز شصت و پنج سالگیت و چروکهای بیرحم صورتت هم میشم . میدونم جایی که هستی هرچند دور ، از اینجا خیلی بهتره ایمان دارم پر از صلح و دوستی و مهر ه فقط دوری ما ازشماست که درست میشه اون هم مامان خوب من..

... مهم نیست کی و کجا به دنیا اومدی

تو میتونی بارها متولد بشی توی زندگیت

مهم نیست که هی آرزوهای بزرگ توی کله ات داشته باشی، مهم اینه که حتی اگه هیچیه روزگار به وفق مرادت نبود به قدر خودت بکوشی تغییرش بدی

تو لیاقتت خیلی بیشتر از اون چیزیه که فکر میکنی

و ارزوهات خیلی کوچیکتر از اونند که بخان برآورده نشن

. و اخر اینکه مهم نیست چندسالته مهم اینه که احساس میکنی چندسالته همون میشه سن تو

... گاهی وقتها یک بعدازظهر لخت کننده ی بهاری خواب ادمهای زندگیت رو می بینی که دیگه هیچ وقت برنمیگردن .چشماتو که باز میکنی به تخت چسبیدی تکون نمیخوری به یک جا خیره میشی و یک خااالی عمیق توی سرت و یک تهی بزرگ توی قلبت حس میکنی .از دلتنگی مچاله میشی. چند ثانیه پیش اینجا بودند اونایی که روزی در زندگی تو راه میرفتن حرف میزدند و میخندیدند و حالا فقط گاهگاه در خوابهایت . نسیمی از پنجره ی نیمه باز به صورتت میخوره بچه ها مثل همه ی خردادهای عمرت در کوچه بازی میکنند و هیچ مرهمی جای خالی زنان رفته ی زندگیت را پر نمیکند و فقط اشک می ریزی به ناتوانیت در برگرداند

خردادها عجیبند روزگار عجیبتر آدمها هم اتفاق ها نیز بعضی اتفاقها می افتن که تو رشد کنی بعضی اتفاقهارو خودت به وجودش میاری اونا هم بزرگترت میکنن اما فقط یه خورده مسیر لعنتی رشد بعضیا مثل من خیلییی طول میکشه تا آخر عمر شاید عمری دوباره برای من کله شق لازم است تا شاید از دیده ها و اتفاقات درس بگیرم اما مطمئنم باز زندگی ام تکرار میشود از دست خودم خسته شده ام خسته یک توقف طولانی میخواهم یک پیله نیازمندم یک اتاق تاریک تا شاید در آن پیله تغییر شکل پیدا کنم یا بمیرم

کاش دیشبم کنار تو سر میشد با بوی کتابهای نو

وقتی داشتی با دقت و وسواس آنهارا برای من و داداش جلد میکردی .

ومن برایت چسب نواری جدا میکردم

تو اسمم را روی کتابم می نوشتی

من از بوی ورقهای کتاب فارسی مست میشدم و غرق تماشای مهارتت در چسب زدن جلدها..

تو قهرمان من بودی.

کاش قد یک جلد کردن کتاب علوم می آمدی خستگی در میکردیم تماام سالهای نبودنت را مهربانم ...میدانم خسته تر از ما بودی که رفتی ...

مامان جان هوس میوه های شمال کردم میشه واسم ولیک و کندس بفرستی تهران؟ فقط به تو میتونم بگم . یادته اخرین باری که اومده بودی دیدنم یه ماشین پر خوردنی و هله هوله اورده بودی؟ کاش بودی نه به خاطر اینکه واسم میوه های نوبرانه ی شمال بیاریا اصلا چه عیبی داره کاش بودی به خاطر همین چیزهای کوچک . همینکه محرم این شبها بریم مسجد موسی ابن جعفر اونقدر بایستیم تا مردها شامشون رو بخورن و بعد با طبلها و زنجیرها بیان بیرون و صف زنجیرزنی راه بیفته و ما تا مسحد محمدیه دنبالشون بریم . بعد بعدازظهرها بریم روضه ی خانم پرتوی اینا و روز عاشورا دور فلکه ی شهرداری ح